Hoofd Menu

TWEEDE KAMERVERKIEZINGEN 15 MAART 2017

 

De Cannabis-Kieswijzer is sinds jaren de site over alles wat met verkiezingen enerzijds en anderzijds met cannabis en softdrugsbeleid te maken heeft. Van Europese Parlementsverkiezingen, Eerste Kamer-, Tweede Kamer-, Provinciale Staten- tot aan Raadsverkiezingen. Daarnaast tref je Kamervragen en nieuws of achtergrondartikelen aan; met bijvoorbeeld overzichten van standpunten van verschillende politieke partijen over cannabisbeleid of het stemgedrag van partijen.

Ook berichten we over het experiment gesloten coffeeshopketen. De deadline van 10 juni 2019 is inmiddels verstreken.

 

EXPERIMENT JAexperiment ja

 

 EXPERIMENT NEEexperiment nee

 

EXPERIMENT ONBESLIST091914 MarijuanaYesNo fitbox 1000x1000

 

We hopen dat deze informatie helpt ter oriëntatie om tot een scherpere gedachtevorming te komen over de ontwikkelingen in en van softdrugsbeleid of om bij verschillende verkiezingen mede te kunnen bepalen op welke politieke partij te stemmen.



 

Alternatieven voor de aanpak van drugs, achtergrondstudie ten behoeve van een actieplanAlternatieven voor de aanpak van drugs, achtergrondstudie ten behoeve van een actieplan

Alternatieven voor de aanpak van drugs, achtergrondstudie ten behoeve van een actieplan

In juni 2011 publiceerde de Global Commission on Drug Policy, samengesteld uit hoogwaardigheidsbekleders uit vele landen haar rapport: War on Drugs. In dit rapport concludeert de commissie dat de strijd die sinds het begin van de jaren zeventig wordt gevoerd om te komen tot een drugsvrije wereld heeft gefaald. En het is niet zo dat sprake is van een geleidelijke verbetering. Integendeel, over de laatste tien jaar is sprake van een toename van het gebruik van drugs. In samenhang daarmee is de invloed van georganiseerde misdaad toegenomen en de controle van de politie daarop verminderd. Er zijn grote problemen verbonden aan de huidige aanpak in termen van maatschappelijke kosten, gezondheidsproblemen, de macht van georganiseerde misdaad en mensenrechten en gesteld wordt dat fundamentele hervormingen in het drugsbeleid noodzakelijk zijn op zowel nationaal- als internationaal niveau. Van alle opsporingsonderzoeken naar ernstige vormen van georganiseerde criminaliteit is 77% gericht op drugs. In de loop van de achter ons liggende decennia is in Nederland de nadruk daarbij steeds meer op softdrugs komen te liggen.
Dat noopt tot nadenken over en experimenteren met alternatieven, die twee doelen moeten dienen; het gebruik van drugs verminderen en het voorkomen van negatieve gevolgen van de huidige aanpak. Dit was de aanleiding voor Stichting Maatschappij en Veiligheid (SMV) of zij een rol zou kunnen (en behoren te) spelen bij het bevorderen van discussies over en experimenteren met alternatieven:
1. Is er op grond van de literatuur aanleiding om het huidige (inter)nationale drugsbeleid ter discussie te stellen? Kan men gerechtvaardigd tevreden zijn met het huidige (sterk op repressie gerichte) drugsbeleid, of is er sprake van meer of minder grote twijfels over de gevolgen van dit beleid?
2. Als de eerste vraag positief wordt beantwoord, in de zin dat het drugsbeleid ter discussie zou moeten worden gesteld, ligt er dan een taak voor de Stichting Maatschappij en Veiligheid om die discussie te stimuleren?

Wanneer de vraag wordt opgeworpen of het huidige beleid kan volstaan of dat het moet worden gewijzigd, dan is een eerste vraag welke opties ter beschikking staan, wat eerst in brede zin wordt benaderd: welke beleidsopties bestaan er überhaupt om met enig verslavingsprobleem om te gaan? Drie opties die in de praktijk voorkomen zijn:
1. Liberaal beleid, dat wil zeggen niets doen als overheid en de eventuele aanpak overlaten aan individuen zelf en aan organisaties die op verzoek hulp verlenen (koopverslaving, eetverslaving);
2. Regulerend beleid, bijvoorbeeld door het invoeren van bedrijfsmatige voorschriften, kwaliteitscontrole, ontmoedigen, belastingheffing, leeftijdsgrenzen (tabak, alcohol). Een bijzondere vorm van regulering is de monopolisering die wij in het vorige hoofdstuk hebben besproken inzake het opiumgebruik in Nederlands-Indië;
3. Verbiedend beleid, door te proberen de verslavende producten middels repressie te weren (drugs), eventueel met een soort ontsnappingsclausule in de vorm van gedogen (sommige softdrugs).
Dit rapport laat zien dat er van vele kanten pleidooien zijn gehouden om de drugsproblematiek anders aan te pakken. Die pleidooien kwamen vooral van onafhankelijke commissies, van stichtingen die zich inzetten voor verbeteringen en dergelijke, waarbij het tot dusverre aan ontbrak:
de concretisering van die algemene pleidooien in hanteerbare beleidsmatige ideeën;
de mobilisatie van politieke, bestuurlijke en beleidsinstanties om met die ideeën aan de slag te gaan. Om te beginnen met een discussie, gevolgd door experimenten.

Gelet op het internationale karakter van zowel de drugsproblematiek als de aanpak daarvan, is het van belang dat die concretisering en die mobilisatie plaatsvinden op internationaal niveau. Daarbij kan worden gedacht aan de Verenigde Naties of de Europese Unie, maar ook aan groepen van landen die gezamenlijk bereid zijn te investeren in ontwikkelingen. Wanneer men zich realiseert dat veel internationale organisaties en/of landen weinig bereidheid tonen om aan de slag te gaan (wat overigens niet wil zeggen dat er binnen die organisaties of die landen geen draagvlak zou bestaan voor verdere ontwikkelingen), dan laat alleen dat al zien dat het wenselijk is dat een organisatie als de SMV zich de vraag stelt in hoeverre zij hierbij een rol kan vervullen. Daarmee zijn de twee onderzoeksvragen positief beantwoord.

Reflectie – De Stichting Maatschappij en Veiligheid ziet door het rapport van de Global Commission on Drugpolicy een aanleiding om zelf een analyse te maken t.b.v een actieplan om tot een drugsbeleidsverandering te kunnen komen. Ze constateert daarbij dat het rapport van de Global on Drugpolicy nog niet tot concrete gewenste beleidsveranderingen hebben geleid, waarbij er geen mobilisatie is om met beleidsinitiatieven concreet aan de slag te gaan. Het SMV-rapport constateert en beschrijft, zonder daarbij zelf met concrete beleidsvoorstellen te komen, maar probeert op die manier tenminste wel een bijdrage aan de discussie over het drugsbeleid te leveren ten tijde van ‘crime-fighting bewind Opstelten en Teeven’.

Stichting Maatschappij en Veiligheid, 2014 
http://www.maatschappijenveiligheid.nl/wordpress/wp-content/uploads/2014/03/140318-ACHTERGRONDSTUDIE-DRUGSAANPAK.pdf 

 

 

Nieuws

Video's